محمدرضا نیکفر

محمدرضا نیکفر

زمینه نظری: فلسفه و سیاست

روشنفکر آپاراتچی سیاست نیست

مصاحبه با روزنامه هم‌میهن 2007
مریم شبانی: محمدرضا نیكفر خیلی آسان درخواست مصاحبه با هم‌میهن را می‌پذیرد اما به صورت گفت‌وگویی مكتوب. پس گوشی تلفن را می‌گذارم و سوالات را می‌فرستم و زودتر از موعد پاسخ‌ها را در ایمیل خود می‌یابم.
بار دیگر ارسال چند سوال و پاسخگویی او، گفت‌وگوی هم‌میهن با محمدرضا نیكفر را رقم می‌زند. نیكفر در آلمان ساكن است، اما آخرین اثر مكتوب از این پژوهشگر در فصلنامه مدرسه و ذیل عنوان «پروتستانتیسم» منتشر شده است.
نیكفر دكترای فلسفه دارد و این روزها پژوهشی درباره «اقتصاد سیاسی و دین» را به سامان می‌رساند. زاویه دید نیكفر به تعامل میان روشنفكران و سیاست، جالب است و منحصربه‌فرد. اما جالب و خواندنی‌تر می‌شود وقتی تعاریف و توضیحاتش را در ظرف ایران می‌ریزد. او در این تعامل دلش تنها با روشنفكران است.

درباره سکولاریسم

مهدی خلجی: در گفت‌وگویی که آغاز می‌کنیم، غرض توضیح ساده‌ی مفهوم سکولاریسم، شکل یا اشکال آن در جامعه‌ی کنونی ایران و سپس مشروعیت و وجاهت و برتری آن نسبت به بدیل‌اش، حکومت دینی یا جمهوری اسلامی است. امر سکولار در برابر امر دینی است. در جامعه‌ای مانند ایران که هنوز تجدد سیاسی یا سیاست به معنای مدرن را تجربه نکرده است، دین‌داران حتا از واژه‌ی سکولاریسم می‌هراسند. 

الاهیات شکنجه

در آغاز این نوشته، زندان به‌عنوان جای ممتاز پدیداری حقیقت حکومت دینی معرفی می‌شود. از این میقات نقبی زده می‌شود به دین و خدای آن. خدای شکنجه‌گران، که خود طبعاً شکنجه‌گر است، در کانون بررسی قرار دارد. پرسیده می‌شود که مسئولیت این خدا با کی است. در ادامه به شعار «الله اکبر» پرداخته می‌شود، به امکان‌هایی که به دست می‌دهد و محدودیت‌هایی که دارد. در پایان از معنویتی سخن می‌رود که بایستی ابتذال و خشونت دینی را بتاراند. این معنویت، سکولاریسم نامیده می‌شود.

ارتباط

درصورت تمایل میتوانید از طریق ایمیل بامن در تماس باشید


تماس

شبکه های اجتماعی

© حقوق مادی و معنوی این وبسایت برای محمد رضا نیکفر محفوظ است.

Search